دادند : مادهء اوّل - بعد اليوم ما بين دولت عليّه ايران و دولت بهيّهء اسپانيول و تبعهء طرفين الى ما شاء اللّه تعالى اساس دوستى صادق و محبّت و موالات دائمه باقى و برقرار باشد . مادهء دويّم - تبعهء دولتين عليتين مأذون باشند كه به آزادى و امنيّت تمام به مملكت يكديگر آمد و شد نمايند و معامله تجارت و سياحت كنند ، خانه و دكان و حجره و انبار به قدر ضرورت امور خود كرايه سازند ، و از طرف مباشرين ديوان به هيچوجه ممانعت نرود بلكه پيوسته احوال ايشان را مراعات نموده دقت كنند كه به سيّاحان و تجّار طرفين خوش‌رفتارى شود و به قدر مقدور به استراحت و آرام آنها بيفزايند ، و در وقت ضرورت احكام و باشبرد عبور به آنها مرحمت شود كه كسى مانع نشده ممانعت از آنها كند . مادهء سيّم - در حق تبعهء دولتين ذيشوكتين كه به عنوان معامله و تجارت و يا به طريق سياحت به مملكت يكديگر تردّد مىنمايند از زمان ورود تا وقت خروج لازمهء احترام مرعى شود ، و از آنها به هيچ اسم و رسم عوارض مطالبه نكرده مگر اينكه از امتعهء آنها در حين ورود و خروج در مملكت يكديگر مثال تبعه دولت متحابه گمرك گرفته شود . مادهء چهارم - دولتين عليّتين به جهت آسايش و اطمينان تبعهء خودشان كه به خاك يكديگر آمد و شد خواهند كرد مأذون خواهند نمود كه در دو محلّ مناسب وكيل تجارت اقامت كند ، دولت عليّهء ايران مأذون خواهند ساخت كه يكنفر وكيل تجارت از طرف دولت بهيّهء اسپانيول در دار الخلافهء طهران ، و يكنفر ديگر در دار السلطنه تبريز مقيم شود . و همچنين دولت بهيّهء اسپانيول راضى خواهند گشت كه يكنفر وكيل از طرف دولت عليّهء ايران در مادريد پايتخت دولت مزبوره ، و يكنفر ديگر در بندر برصلون ، و يا به عوض محلّ ثانى در بندر ديگر كه دولت عليّهء ايران مناسب دانند وكيل تجارت نصب نمايند . مادهء پنجم - هروقت كه در خصوص معامله و دادوستد و غيره ما بين تبعهء دولتين متعاهدتين گفتگو و نزاعى اتفاق افتد آن نزاع بايد كه به استحضار و اطلاع وكيل